De volmaakte valuebelegger

Bestaat er zoiets als de volmaakte valuebelegger? En hoe ziet zijn fonds er dan uit? Tijd voor Advisor Perspectives om een illusie uit de wereld te helpen. In 2006 presenteerde James Montier de volmaakte valuebeleggers.

Uit een lijst van Bob Goldfarber, met negen door de wol geverfde beleggers die de principes van Dodd en Graham op de voet volgden, destilleerde hij een aantal kenmerken van deze toppers in het valuesegment.

  • Zeer geconcentreerde portefeuilles.
  • Geen behoefte om alles te willen weten en ruis op afstand houden.
  • Bereid om cash aan te houden.
  • Lange tijdshorizon.
  • Aanvaarden van slechte jaren.
  • Bereid om fondsen te sluiten.
  • Passief beheerde valuefondsen delen de lange beleggingshorizon, de afstand ten opzichte van nieuws en ruis en de acceptatie van mindere jaren. Zij missen dus de hoge concentratie, cashposities en de bereidheid om het fonds te sluiten voor nieuwe beleggers.

Advisor Perspectives probeert te analyseren waar de rendementen bij de top valuebeleggers vandaan komen. Het zet de prestaties van de lijst met topbeleggers naast de prestaties van het passief beheerde valuefonds Dimensional Fund Advisors en vergelijkt de rendementen in de periode volgend op hun nominatie in 2006 tot 2014. Slechts een van de negen topfondsen rendeerde beter dan het passieve DFA.

Om de rendementen te verklaren vergeleek Advisors Perspectives vijf factoren: beta, grootte, value, momentum en kwaliteit. Slechts twee van de negen wisten alpha te genereren en verder valt op dat DFA de fondsen overtreft met de valuefactor en in kwaliteit deden maar drie fondsen het beter dan DFA.

De vraag komt bovendrijven waarom Goldfarb niet in staat was om de toekomstige outperformers te identificeren. Waren de prestaties tot dat moment gelukstreffers? Een andere verklaring geeft Jonathan Berk. Als outperformance geconstateerd wordt, stromen beleggers toe en de toename van de AUM bemoeilijkt het genereren van alpha. Een laatste mogelijkheid is dat de markt in de loop der tijd efficiënter is geworden, de concurrentie is harder geworden.

De laatste 50 jaar is de groep getalenteerde jonge beleggingsprofessionals sterk gegroeid, met een betere gereedschapskist ter beschikking, stelt Charles Ellis. Dan is de conclusie weinig verrassend dat er sindsdien een dramatische daling van de standaarddeviatie is bij het rendement van fondsbeheerders. Ook de beursgoeroe’s als Buffett en Goldfarb hebben steeds meer moeite om de parels onder het beursoppervlak te identificeren. Volgens Ellis is actief beheer daarom ’a loser’s game’.

Natuurlijk is er altijd een kans om de ultieme winnaar te selecteren, maar de kans is zo klein dat het niet reëel is om het te proberen. De beste manier om het spel van actief beheer te winnen, is om het niet te spelen, concludeert Advisors Perspectives.